Mijn terugblik op 2016

Mijn terugblik op het voorbije jaar is een jaar met mooie hoogten en met hele diepe dalen. Lastig vind ik het om terug te kijken. Het lijkt alsof de diepten het jaar overnemen. Alsof de hoogtepunten en de liefdevolle momenten minder mee mogen doen als er pijn of verlies in het spel is. Ik heb nu zoveel (meer) troost nodig om de schoonheid van het leven te zien lijkt het. Zonder die troost lukt het me niet. Het lijkt een innerlijke strijd tussen troost vinden en de schoonheid zien.

Mijn kantelmoment van 2016

Hét moment dat me het meest bij blijft van 2016 is het slecht-nieuws gesprek met de arts in het Radboudziekenhuis. Het moment dat hij ons meedeelde dat door het virus in mijn oog ik max 10% zicht met dat oog terug zou krijgen. Mijn wereld werd voor even heel klein, zoals ik eerder beschreef in blog1 en blog2 . Ik liet me troosten en ging opnieuw op zoek naar de schoonheid van het leven. Als ik terugkijk naar hoe ik dat gedaan heb, is dat door het verlies letterlijk te aanschouwen. En ook te zien wat mijn zicht nu wel was, in plaats van niet. Zo werd ik blij van het licht dat ik nog wél heb in dat ene oog. Confronterend was het ook. Om een foto te zien waarop ik lachend in de lens keek; toen nog goed zicht met twee ogen. Ik huilde om dat beeld en ook omdat ik me toen niet bewust was van het grote voorrecht om scherp te zien.

Helder inzicht

Mijn slechte zicht maakt een aantal dingen helder; letterlijk en ook spiritueel. Ik moet nu dichterbij mensen komen om ze echt te kunnen zien. En andersom geldt; mensen moeten dichterbij mij komen als ze door mij gezien willen worden. Dat vraagt om continu afstemmen. Mijn wereld is letterlijk kleiner geworden omdat ik minder ver kan kijken. Ik heb gemerkt dat ik daardoor mijn blik meer en sneller naar binnen richt, wat maakt dat mijn gevoelsleven vol mijn aandacht vraagt en mijn aandacht heeft. Dat is fijn, want ik voel nu zoveel beter wat ik te doen heb en wat niet meer en ook wat ik wel wil en wat niet meer. Daarnaast vraagt het verdriet in mij alle aandacht, waardoor ik veel intieme, liefdevolle, emotionele en soms ook confronterende gesprekken heb met mezelf, met mijn lief, met mijn kinderen en met mijn vrienden. Zo zijn mijn binnenwereld en de buitenwereld meer in gesprek met elkaar en komt het steeds meer in balans. Wat fijn is maar soms ook zo vermoeiend.

Troost vinden en schoonheid zien

Troost vind ik door mijn verdriet over mijn zicht de ruimte te geven. Ik huil erom. Vertel erover. En huil nog meer… Tegelijkertijd krijg ik er steeds meer vrede mee. Misschien is het gewenning. Of acceptatie. Want ergens heb ik geen andere keuze dan te leven met de situatie zoals die nu is. Te vertrouwen dat mijn lichaam tot meer in staat is dan de ziekenhuiswereld denkt en natuurlijk om hoop te houden op een voorspoedig herstel met rooskleurige vooruitzichten. En dat lukt me best aardig. Het gevoel dat het me geeft om dát te kunnen zie ik als een verworven schoonheid, omdat het lichter aanvoelt, omdat het me krachtig maakt, en mij positiever stemt.

Samen onszelf opnieuw ontdekken

En als ik me getroost voel en me gedragen weet, kan ik nog meer schoonheid zien. Want die was er overvloedig het afgelopen jaar!
Zo ontmoette ik mijn nieuwe liefde, wat zo ontzettend fijn is! We lieten ons bekoren door de natuur, door cultuur, door veel bloemenpracht. We beklommen samen de berg Olympus in Griekenland. Eric en de berg leerden me om te vertrouwen op m’n voeten, om het ritme van m’n voeten en m’n hart samen te brengen, zodat ik met (soms hele) kleine stapjes uiteindelijk de top bereikte! Zo gaaf! Levenslessen waren het en een hele geweldige tocht samen. Op die reis ontdekten we ook het virus in mijn oog, waardoor ons plezier werd aangevuld met minder blije momenten. Geweldig is het om ook dán elkaar te blijven zien en aanvoelen. Zo blij ben ik met zijn hand die als vanzelfsprekend ’s avonds de mijne pakt om mij steun te geven in het donker en mij attendeert op de op- en afstapjes. Samen maken we er de nodige grappen over, zetten we het licht aan waar het soms te duister is. Een mooi avontuur is het om samen onszelf opnieuw te ontdekken.

Een open blik

Een wonderschoon moment was ook een gesprek met mijn dochter van dertien halverwege dit jaar over hoe het voor haar voelt dat mijn lief zich bij ons gezin voegt en niet enkel op visite is. Ze vertelde over wat voor haar thuiskomen is en zich thuis voelen. Dat niet de plek het belangrijkst is maar de mensen bij wie ze is. Tot dan toe enkel bij mij, bij haar vader, samen met haar broer. Nu kwam er iemand bij. Ze kon me haarfijn uitleggen dat hij zich wel thuis wil voelen, maar dat dat nog niet zo hoeft te zijn. Dan is hij niet op visite, zei ze, maar ook nog niet thuis. Zij wilde het gat daartussen niet opvullen. Een wijze meid, die me op dat moment zo ontroerde. Die het me bij tijd en wijle behoorlijk lastig maakt als puber, maar die ik o zo liefheb en bewonder. Wijze kinderen heb ik! We hebben elkaar uitgenodigd om een open blik te hebben voor de verwondering van ieder in ons huis en met wie wij dus samen leven. Die open blik brengt mooie, maar niet altijd even gemakkelijke gesprekken op gang. Ik zie het als de schoonheid van het samen-leven.

Inspiratiehuis in verandering

Mijn spoedopname in het ziekenhuis zorgde ervoor dat ik mijn werkzaamheden in het Inspiratiehuis tijdelijk moest overdragen. Iets dat ik al lange tijd graag wilde organiseren, maar waar het maar steeds niet van kwam omdat ik het zo druk had. Hoe fijn was het om te ervaren dat het nu zomaar kon! En dat ik mensen om me heen heb die dat wilden opvangen en aan wie ik in volle vertrouwen alles heb overgedragen. Het maakt de weg vrij om de dagelijkse verzorging van groepen dit jaar uit handen te geven om zelf weer nieuwe stappen te kunnen maken.

InspiratieRaad en nieuwe paden

Dit jaar startte ik met een InspiratieRaad! Ik heb acht mooie mensen, vanuit verschillende vakdisciplines, gevraagd of ze regelmatig met mij mee willen kijken en mee willen denken over de visie en de organisatie van het Inspiratiehuis. Waarbij ik heb aangeven het in de toekomst anders te willen doen dan dat ik tot nu toe gedaan heb; Twee keer zijn we bijeen geweest en wow! wat heeft hun inbreng me veel gebracht: ik heb keuzes gemaakt die te zien zijn op mijn geheel nieuwe website. Zo zal ik de dagelijkse verzorging van groepen dit jaar meer uit handen geven en zelf de focus leggen op:

  • coaching van mensen die hun (werk-) leven willen vervolmaken, in plaats van vol-maken;
  • het neerzetten van het InspiratiePodium op meerdere plaatsen in Nederland, te starten met eentje in Wageningen, april 2017;
  • het ontsluiten en verbinden van inspiratie binnen bedrijven, zodat ieder veel meer vanuit flow kan werken;
  • begeleiden van de leergang ‘Leef je droom en organiseer het toeval’;
  • het geven van lezingen over hoe je Toeval kunt organiseren;
  • het schrijven van een boek over de kracht van de achterkant van je C.V., want wanneer je je leven achterwaarts begrijpt kun je het gemakkelijker voorwaarts leven.
  • het mogelijk maken van het experiment van bezoekers, trainers, kunstenaars, sprekers, workshopleiders en andere inspirerende mensen, bij de Vrije Inspiratie dagdelen.

Wat een innerlijke strijd leek tussen troost vinden en de schoonheid zien blijkt veel meer een samenspel te zijn. Schoonheid is blijkbaar ook dat je durft te verliezen. Pas toen ik gewend was aan het duister, manifesteerde het licht zich en kon ik de schoonheid daarvan zien. Schoonheid die vanuit mijn ziel ontstaat, van binnen naar buiten.

Ik wens je een jaar met schoonheid en licht toe en met vele mooie ontmoetingen.
Maria Mazarakis

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*