Risico’s nemen is lekker!

reddingsbanden

Risico’s
Ik hoor regelmatig iemand zeggen; ’dat is wel een groot risico, dat durf ik niet te nemen!’ Daarna volgt een stilte. Wat doe je eigenlijk als je risico’s neemt, of die juist uit de weg gaat, vraag ik me af. Beiden zetten niet aan tot enthousiasme heb ik gemerkt. Als je risico’s neemt, zetten jijzelf of anderen vraagtekens. En als je ze niet neemt eigenlijk ook. Dat is verwonderingswaardig, toch?

Risico’s wat zijn dat eigenlijk?
Een paar jaar geleden zat ik samen met een goede vriend en mijn zus, die mij door en door kent. We hadden het over het Inspiratiehuis en dat het zo fijn loopt. Zegt de vriend van mij: Wat ik zo goed vind is dat jij blijkbaar zo gemakkelijk grote risico’s durft te nemen. Daarna was het even stil… Ja, denk ik… Mijn zus lost mijn bedenking op en zegt; ’Maria kent het woord risico helemaal niet, daar houdt ze zich helemaal niet mee bezig’. Daarna lachen we! Wat een leuke ontdekking was dat!

Ik zoek het woord op: Risico.
Ik vind heel veel synoniemen: dreiging, gevaar, een hachelijke toestand, maar ook verantwoordelijkheid, onzelfzuchtigheid, kans, toeval.
Je kunt er dus twee kanten mee op. Als ik ze samen zie, weet ik wel voor welke ik ga. En jij?Wat maakt dan toch dat we risico’s vaker als dreiging zien in plaats van als kans? Hebben we daarin een keuze?

Leren improviseren in de muziek
Ik moet denken aan mijn eerste zangles waarin ik graag wilde leren improviseren. We zochten een lied waarmee ik gemakkelijk zou kunnen spelen. Begin maar ergens, zei mijn zangdocente, en speel er maar wat mee. Tjonge… Het leek me geweldig maar ik zag er tegenop! Ik zette in… Gewoon het lied zingend zoals ik het ken. Daarna wist ik dat ik ergens binnen het lied moest improviseren, voordat ik het lied uitgezongen zou hebben. Maar wanneer doe je dat dan? Wanneer begin je. En hoe dan? Nu terugkijkend denk ik, had dat misschien iets met risico te maken?
Ik zette een improvisatie in. Eerst met schroom, daarna meer zelfverzekerd. Het ging eigenlijk best lekker! Toen kwam die dissonerende noot en ik stopte! „Help!”, zei ik. Mijn zangdocente keek me verontwaardigd aan; „Wat doe je nu!” Haar opmerking voelde als dat ik me moest verantwoorden. Ehh… ik kwam niet goed uit, en dat hoort nergens naar, dus daarom stop ik, zei ik. „Laten we een ding afspreken”, zei mijn zangdocente, „als je improviseert, stop je niet voordat het af is! Met andere woorden, je gaat net zolang door totdat je ‚m weer rond gemaakt hebt en het voor jou weer klopt”. Daar horen dissonanties bij. In de muziek speel je dat spel samen. Tot het eind.

Dat was duidelijke taal! En een hele goede leerschool voor mij. Dan gaan risico’s over verantwoordelijkheid nemen voor wat ik doe en wat ik te doen heb. Ik ga niet door omdat ik moet, maar omdat ik het mooi rond wil maken. Ook in het leven. Zodat voor mij het leven ‚klopt’; ik de dingen doe die ik leuk vind en wil doen, ik keuzes maak (maakt niet uit welke), en stappen zet totdat het ‚klopt’ (en dat kan van alles zijn). Dan leef ik mijn droom en klopt mijn hart!

Durf te dissoneren
Wie zijn eigen legende (of droom) leeft, kan alles wat hij moet kunnen, zegt Paulo Coelho in zijn boek (De Alchemist). Er is maar een ‚iets’ dat een droom onmogelijk maakt; dat is de angst om te falen, als we bang zijn om te verliezen wat we hebben. Ik denk aan mijn beginnende improvisaties, de vertrouwde melodie en aan de uitdagingen waarvoor ik open stond.

Ik zag een paar weken geleden Reinbert de Leeuw (musicus, dirigent en componist) in de tv-uitzending Zomergasten. Ik vond het een prachtige uitzending. Enerzijds omdat hij me muzikaal meenam in de tijd en daarbij zijn gedachten deelde, maar ook omdat hij me opnieuw liet kijken naar waar het mij nu werkelijk om te doen is. Met zijn vragen en opmerkingen bij de muziek, de opvattingen van de muzikanten en die van al of niet bekende dirigenten:

Wat is jouw grondtoon? Durf je die grondtoon te verlaten? Te dissoneren? Kun je loslaten wat je dierbaar is? Durf je alles wat afleid of overbodig is weg te laten? Reinbert vertelde dat alles gaat om concentratie in de muziek; „Als ik dirigeer staat er niets tussen mij en de muziek, dan val ik samen met de muziek en sta ik daar in dienst van.”

Ik heb geleerd tijdens het improviseren dat het durven dissoneren ook een persoonlijke ontwikkeling is en je grondtoon verlaten ook. Ik heb ervaren dat dissonerende noten in de muziek deze juist heel levend maken, dan gebeurt er iets, daar waar de toon wat wringt wordt het stuk juist spannend. Als het allemaal recht-toe-recht-aan gaat dan is de muziek voorspelbaar en daardoor ook saaier en minder leuk. Dissonante noten in de muziek zijn daarom vaak de pareltjes in het stuk. Zo zouden risico’s ook zomaar de parels kunnen zijn die je uitdagen om van het leven iets moois te maken! Ze zorgen voor de onverwachte bewegingen en laten je weten dat er meerdere wegen zijn om je droom te bereiken.

En stel nu eens dat, net als in de muziek, er niets tussen het leven en jouw droom staat. Dan zijn er volgens mij geen risico’s. Dan is er enkel het heden dat ten volle geleefd wil worden! En als je aandachtig bent in het heden kun je deze zelf veranderen. Dan kun je het voor jou, op ieder moment kloppend maken door te improviseren. En mag de eindtoon zelfs een milde dissonant zijn, die de toekomst opent. Je zet het heden, improviserend naar jouw hand, zodat er weer een nieuw heden ontstaat waarmee je verder gaat. Zo werkt dat voor mij. Dan zijn er geen risico’s dan is er enkel het leven zelf dat geleefd wil worden, tot het einde. En als ik dat met vele anderen kan doen, dan is dat hemels!

banner-vergaderlocatie

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*