Ik geef me over…

kansel

Mijn lezing voor de Dag van de Retoriek 2016 van Jan Vaessen met het thema ‘Overgave’
op 31 mei 2016 in Gasselte

Leven is liefde?
Proosten op het leven en de liefde…Dat doe ik graag! Tot een maand geleden toen iemand er direct aan toevoegde; ’’Dát is hetzelfde!” Leven ís liefde. Liefde ís leven.

Ik voelde dat ze gelijk had‚ maar het kwartje viel niet. Leven is liefde. Wat zegt dat? Is het dan zo dat je leeft vanuit liefde? Dat zou ik in ieder geval graag willen. Ik denk ook dat ik dat doe. En als leven gelijk is aan liefde, dan zou je het ook kunnen omdraaien en is liefde dus ook leven. Ja…?! Als je leven en liefde gelijk aan elkaar stelt dan worden de afzonderlijke woorden opeens nog interessanter. Want wat is dan liefde en wat is leven? En toen Jan Vaessen, mij vooraf om een werktitel vroeg heb ik ook nog toegezegd dat ik me er wel aan wil overgeven. Mezelf wil overgeven aan de liefde. Wat misschien wel gelijk is aan mezelf overgeven aan het ‚leven’.

Is liefhebben te leren?
Ik las het boek ‘Leven in liefde’ van Deepak Chopra ter inspiratie. Chopra legt uit hoe we ons vermogen om lief te hebben kunnen herontdekken en ontwikkelen en hoe we de liefde in onze relatie kunnen verdiepen en verrijken. Ik worstelde me er doorheen. Ik worstelde met woorden, begrippen, uitspraken, voorbeelden. Ik dacht na of ik ware liefde had gevoeld en gehad in een relatie. Of het inderdaad zo zou kunnen zijn dat degene met wie je bent altijd ‚de ware’ is. Waren mijn relaties enkel een uitwisseling van behoeften geweest? Heb ik steeds dat wat ik nodig heb geleend van die ander en heb ik mezelf dan niet aangezet om zelf te leren? Was ik enkel in voor een romantische relatie en is het nooit echt tot een spirituele liefde uitgegroeid? Wat is eigenlijk het samenspel van mijn ‚geest van liefde’ zoals Chopra mijn ziele-leven noemt, en mijn ego? Hiermee doe ik een kleine greep uit mijn worstelingen. Het boek inspireerde me en het liet me verdwaald achter; In mijn hoofd, uit mijn gevoel. Het was teveel, te ingewikkeld, te gestructureerd. Het riep de vraag op: Kun je liefde regelen?

Jij bent liefde
Ik wilde terug naar wat voor mij de kern is van liefde. Wanneer voel ik nu liefde?
Liefde voel ik als ik niets of niemand hoef te zijn en het leven toch zegt; Ik wil jou! Ik voel liefde als het leven me uitnodigt om mijn pure eigenheid te laten zien, die ik soms zelf niet eens ken en dat het leven mij dan toefluistert; Ik heb je lief, ik heb jou lief!! Dan komt er een huilen in me boven. Ik voel liefde bij alles wat niet mag, bij gulzigheid en mateloosheid. Als het leven en de liefde oordeelloos is. Want dan mag ik ook de schuinsmarcheerder zijn, het ondeugende meisje en de femme fatale. Liefde is voor mij dus het alles mogen en het alles en niets mogen zijn. Maar liefde is vooral ook een mysterie, ze voelt ongrijpbaar; soms dichtbij en soms zo ver. Je wilt haar naar je toehalen als je liefde nodig hebt. Neem mij! Maar dan is de liefde soms in geen velden of wegen te bekennen.

„Denk je dat je het geluk of de liefde vind?” vraagt een vriendin mij. Nog voordat ik met een serieus en wellicht veel te ingewikkeld antwoord kom, antwoord ze: Jij bent het zelf! Jij bént het geluk! Jijzelf bént liefde!

Zonder rem leven
Fijn om eens uit te pluizen wat pure liefde voor mij is. Bijzonder om er achter te komen dat er geen persoon aanhangt, wat ik daarvoor denk ik wel zou hebben gedacht als ik aan de liefde dacht. Dat liefde er altijd is. Te ontdekken dat liefde samenhangt met hoe het leven mij toejuicht, mij aanmoedigt om alles en ook niets te mogen zijn. Te ontdekken dat liefde geen gordijntje nodig heeft. En misschien heb ik daar inderdaad zelf alle zeggenschap over. Ben ik het zelf die de liefde in mijzelf aanwakkert of uitdooft of degene die het gordijntje sluit of juist opzij schuift. Durf ik zelf oordeel-loos en ego-loos te zijn naar mezelf. Durf ik mijn voet van de rem halen? Ik merk hoe gemakkelijk het is om mee te gaan in ‚de wetten van de liefde’ zoals ze ons worden aangereikt, meningen over alles wat wel mag en niet mag. We worden verleid om goed te doen, beter of nog beter. Begrippen als ‚vertrouwen’, ‚geluk’, spiritualiteit, worden zo leeg als je ze met overdaad gebruikt. Dan kan ik er niet meer bij. Liefde gaat misschien juist wel over je eigenheid bewaren.

Liefde is het leven verleiden
Een vriendin van mij belt aan. Onaangekondigd. Ik doe open. „Heb je tijd?, vraagt ze. Eigenlijk niet, zeg ik. Ben bezig met een verhaal over liefde en mijn overgave daaraan en het lukt me niet. ’’Maar dan kom ik net op tijd”, zegt zij. Voor mij komt met haar de liefde binnen.

Liefde is het leven verleiden. Ook als de liefde niet zichtbaar is. Het opent zich als je aanklopt. Misschien is dat wel de basis van het liefhebben. Dat je erop kunt vertrouwen dat als je op de deur van je hart klopt er altijd open wordt gedaan. Liefde is als een geheim dat je in je draagt dat zich opent wanneer je aanklopt. Liefhebben is leven en de zekerheid dat er altijd wordt opengedaan, ongeacht welke deur.

Overgave aan de liefde
Mijzelf overgeven aan de liefde of aan het leven, dat zou ik willen en tegelijk grijpt die gedachte me soms ook bij de keel. Dan lijkt overgave eerder een opgave, maar waarom?
Overgave gaat er volgens mij over dat je durft te verliezen. Alles! Tot alleen de liefde voor het leven overblijft.
Laat me vallen, laat me struikelen, laat me de weg kwijtraken, want als ik alle verwachtingen loslaat dan stroom ik weer (vol). Laat me ook de kennis kwijtraken, want dan hoef ik niet meer te weten. Dan blijft enkel de vraag over of ik de uitnodiging van het leven aanneem en daarmee dus ook die van de liefde, in volle overgave.

Op het InspiratiePodium haalde een muzikant een uitspraak aan van dirigent Nicolas Harnoncourt, die zegt; Schoonheid ontstaat pas op de rand van de catastrofe. Dat vond ik zo’n mooie uitspraak. In een orkest ontstaat schoonheid pas wanneer elke muzikant zich volledig overgeeft, volledig toegewijd is, volledig één is met zijn instrument en de muziek in het besef dat het ook elk moment volledig mis kan gaan. Dan heb je moed nodig om te gaan voor die schoonheid, dan moet je loslaten wat in dit moment niet van belang is en in het moment je helemaal geven, daarvan intens genieten. Zo stel ik me ook de overgave aan de liefde en het leven voor. Schoonheid in zijn volle glorie. Misschien wel op het randje van de afgrond.

Overgave aan de liefde… De schoonheid van het leven toelaten. Als een rode roos die zich van haar schoonste kant laat zien. Ze laat zich niet gemakkelijk plukken met haar doornen. Maar ohh… wat verleidt ze je, met haar grootsheid, met haar bladblaadjes van rood fluweel en haar open gele hart. Ze geurt zoet naar de liefde. De liefde, die vraagt om mij.

banner-vergaderlocatie

Geef als eerste een reactie

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.


*